Chęć niesienia pomocy bliźniemu wpisuje się w system ludzkich wartości. Wynika z potrzeby serca, pragnienia czynienia dobra, przekonań religijnych. Z biegiem lat opieka nad potrzebującymi i słabszymi nałożyła na instytucje polityki społecznej państwa obowiązek wykształcenia przygotowanego do pełnienia swojej funkcji, wykwalifikowanego pracownika, jakim się stał pracownik socjalny. Zawód ten rozwijał się i zmieniał przez kilkadziesiąt lat kształtowania się pracy socjalnej, a w chwili obecnej postrzegany jest jako profesja z okre śloną misją społeczną, której realizacja wymaga szczególnych predyspozycji i umiejętności interpersonalnych
Pracownik socjalny koncentruje swoją uwagę przede wszystkim na klientach i ich funkcjonowaniu społecznym, które często stanowi nadrzędny cel pracy socjalnej. Takie rozumienie celu zakłada, iż działania pracownika socjalnego powinny się opierać na wiedzy uzyskanej podczas studiów, umiejętnościach nabytych w trakcie pracy zawodowej i doświadczeniu życiowym oraz warto ściach dotyczących samego zawodu oraz życia społecznego. Pracownicy socjalni są praktykami, często towarzyszą swoim klientom, beneficjentom czy podopiecznym.
Zasady pierwszej pomocy emocjonalnej
Pierwsza pomoc emocjonalna udzielana osobie znajdującej się w kryzysie jest tak samo ważna jak pierwsza pomoc przedmedyczna, która podejmowana jest w celu ratowania życia osoby znajdującej się w stanie zagrożenia zdrowia lub
życia do czasu przybycia wykwalifikowanych służb medycznych. Może być ona podejmowana przez każdą osobę bez względu na wiek, umiejętności, doświadczenie życiowe czy zawodowe. Najważniejszym celem pierwszej pomocy emocjonalnej jest zauważenie potrzeb klienta, zrozumienie przeżywanych przez niego trudności oraz zorientowanie się w powadze sytuacji; pomoc w łagodzeniu odczuwanych nieprzyjemnych stanów emocjonalnych; pomoc w identyfikowaniu zasobów i źródeł wsparcia oraz wybór najbardziej adekwatnych form pomocy i w razie potrzeby – zaangażowanie do niej innych osób lub służb (Łuba, 2022).
Czasami nasze działanie jako pomagacza kończy się wtedy, kiedy osoba w kryzysie znajdzie się pod opieką innych specjalistów i rodziny. Wówczas mamy poczucie dobrze spełnionego obowiązku. Jednak w przypadku kryzysu suicydalnego opieka psychologa i psychiatry może być niewystarczająca. Osoby w kryzysie są bardziej wrażliwe, często mają poczucie beznadziejności oraz obniżone poczucie własnej wartości. Kiedy pozostaną bez kontaktu ze specjalistami, ich samopoczucie może ulec znacznemu pogorszeniu. Warto być konsekwentnym i pozostawać w kontakcie zarówno z osobą w kryzysie samobójczym, jak i z jej najbliższymi aż do ustania zagrożenia życia. Dlatego rolą pracownika socjalnego, który ma kontakt z klientem w kryzysie samobójczym, powinno być kontynuowanie oraz wprowadzanie w życie ustalonych wcześniej razem z klientem działań pomocowych według zaproponowanych poniżej standardów.
